Najpierw rozróżnij dwa rodzaje rozjazdu
Są dwa: równomierne przesunięcie — wszystkie pozycje od początku do końca spóźnione (lub wczesne) tak samo; dryf postępujący — początek poprawny, błąd rośnie ku końcowi, bywa że do minut. Ten artykuł o drugim — dla pierwszego zobacz przesunąć cały plik napisów.
Dlaczego narasta
Korzeniem dryfu są dwa różne zegary: trzy najczęstsze przyczyny to (1) różnica liczby klatek — napisy filmu 24fps na źródle 25fps tracą ponad sekundę na minutę; (2) wideo przyspieszono lub spowolniono, a napisy zostały w starym tempie; (3) nagranie VFR (zmienna liczba klatek) z nierówną od samego początku osią czasu. Wspólne: błąd rośnie niemal liniowo z czasem odtwarzania.
Naprawa dwiema kotwicami
Skoro błąd rośnie liniowo, wystarczy przybić poprawny czas na obu końcach i proporcjonalnie rozdzielić środek. W edytorze dodaj dwie kotwice: pola „aktualne” są automatycznie wypełnione oryginalnymi czasami pliku; oglądasz wideo i wpisujesz kiedy pierwsza i ostatnia pozycja naprawdę się pojawiają w polach „docelowe”.
Jak zweryfikować wynik
Po uruchomieniu panel wyniku pokazuje stare i nowe czasy obok siebie. Sprawdź trzy miejsca: pierwszą pozycję, jedną ze środka i ostatnią — pozycje z najmniejszym, średnim i największym pierwotnym błędem. Jeśli wszystkie trzy wpadają, wpada całość.
Gdy dwie kotwice nie wystarczą
Korekta dwiema kotwicami zakłada liniowy błąd. Jeśli źródłem jest nagranie VFR ze skokiem liczby klatek w połowie filmu, liniowe pociągnięcie nie wyprostuje środkowego odcinka — weź wyraźnie rozjechaną środkową pozycję jako trzeci punkt, przetnij tam plik i uruchom dwie kotwice na każdej połowie. Po naprawie obejrzyj środkowy odcinek w normalnej prędkości, by wykluczyć lokalne resztki rozjazdu.